Vervolg Jordanië.

Maandag 24 oktober

Het duurde even voor de gasten door de douane waren. Met alle bagage in de bus alwaar ik alvast een begin aan mijn welkoms praatje heb gemaakt.

Bij het Marian Hotel heb ik iedereen ingecheckt en ben ik nog een kwartiertje beneden in de lobby blijven zitten voor ik ook naar mijn kamer ben gegaan.

Vanmorgen was het alweer vroeg op zodat we na een ontbijt om half negen richting Jerash kunnen rijden.

Ik heb zes families in de groep onder hen 10 kinderen. In de lobby heb ik vanmorgen onze Jordaanse gids ontmoet. Abed is net gids en dit is zijn derde reis. Dat wordt hard werken om hem te ondersteunen.

Iedereen verstaat Engels dus ik hoef niet te vertalen.

Na een kleine twee uur komen we in Jerash aan. Ik betaal de entree en de gids loopt voor ons uit staat af en toe stil en doet zijn verhaal. Hij praat wat zacht dus ik vraag of hij wat luider wil praten. Zo lopen we achter hem aan de oude Romeinse stad door. We zien Hadrian’s Arch, het Hippodrome, South Gate, South Theatre en de tempel van Zeus. Vanaf daar hadden de gasten nog een half uur vrije tijd.

Op naar de Dode Zee. We strijken neer bij Holiday Inn. Voor we met een handdoek richting het zoute water gaan schuiven we eerst aan bij een uitstekend lopend buffet.

Ik had met de gasten afgesproken dat ik niet het water in zou gaan en op alle spullen ging passen. Dan waren er geen kluisjes nodig.

Maar helaas was er geen liggend meer onder een schaduwboekhouding en zat ik pal in de zon. Dit leverde me een blaar op mijn lippen op.

Iedereen geen het zoute water in en hadden veel plezier vooral de gasten die zich insmeerden met modder. Als je het laat opdrogen en weer van je lichaam afspoelde heb je een baby zacht huidje.

Het Islamitisch gezin in de groep badderde in boerkini.

We konden ook van de drie zwembaden gebruik maken wat na de plons in het zoute water wel aan te raden is.

Rond half vijf stapten we na een douche de bus weer in om terug naar Madaba te rijden. Mooie dag maar super lang na een korte nacht.

Dinsdag 25 oktober

Na het ontbijt checken we uit en stappen in de bus. De bus heeft 40 stoelen dus genoeg ruimte voor een groep van 23, gids en chauffeur mee gerekend. En bijzonder WiFi en opladen in de armleuning. Achter in de bus werd daar ook goed gebruik van gemaakt door TikTok filmpjes te maken.

Vandaag rijden we via Mount Nebo, Wadi Mujib en Kerak naar Wadi Musa(Petra).

Maar we starten de dag in de Sint George kerk. Hier ligt de oudste kaart van Palestina in mosaic op de vloer van de kerk. De bus wordt bij het VVV geparkeerd en we lopen de straatjes van Madaba door naar de kerk. Althans dat is de bedoeling…..de gids slaat verkeerd af en ik haal hem terug. We moeten rechts af en niet links. Hij kijkt me wat vreemd aan en geloofd me. Bij de kerk kopen we entree kaartjes. Bij de kiosk nemen we plaats op de banken en krijgen we uitleg van een aardige goed Engels sprekende dame. Daarna lopen we de kerk in. Ongelooflijk er is bijna niemand binnen en we staan alleen als groep voor de kaart.

Terug in de bus rijden we naar Mount Nebo. Hoe rustig het in de kerk was hoe druk is het op de berg waar Moses naar het beloofde land keek. En het waait een storm. Na uitleg van de gids snellen we het museum in waar nog eens twee prachtige mosaics liggen.

De gids had in alle vroegte lunchpakketten geregeld met het idee om deze bij het uitzichtpunt van Wadi Mujib buiten op te eten maar helaas het waait zo erg en het uitzicht is miniem. We keren terug naar de bus en horen van de chauffeur dat de Konings Weg is afgesloten voor bussen en vrachtauto’s. We lunchen in de bus en na een kwartier krijgen we van de politie groen licht om toch de weg te vervolgen over de Konings Weg.

Als je van haarspeldbochten houdt moet je ooit deze weg nemen. Prachtig en bij mooi weer een prachtig uitzicht.

Wij rijden zonder uitzicht door naar Kerak, het kruisvader kasteel. De nauwe straatjes in Kerak richting het kasteel is altijd een uitdaging vooral met zo’n grote bus. Maar we hebben een goede chauffeur.

Na een uurtje bezichtigen met de gids geven we de gasten weer tijd voor hen zelf.

Het is nog drie uur rijden naar Wadi Musa en het Amira Palace International Hotel. De kinderen liggen meteen in het zwembad. De zwembaden worden in Jordanië niet verwarmd en het water is dan ook niet erg warm, brrrr.

‘S avonds loop ik met twee gezinnen naar een ATM maar ook hier krijgen we de passen onverrichte zaken terug. De wisselkantoren zijn ook dicht. Dan maar iets eten. Gelukkig zijn er vlakbij het hotel heel wat restaurantjes. Dit hotel is nieuw voor mij dus als de gasten zitten te eten ga ik de buurt verkennen.

Woensdag 26 oktober

Dit ontbijt was een stuk beter dan in Mariam Hotel in Madaba. En nadat we wat lunchboxen hebben ingeslagen brengt de chauffeur ons naar de ingang van Petra. Alwaar we eindelijk een ATM vinden die ook geld geeft.

Door de Siq, een pad tussen de rotsen, lopen we richting de Schatkamer. Onderweg verteld de gids het één en ander en als we er bijna zijn maken we twee rijen. De gasten moeten van ons in een sliert achter ons aan lopen met de ogen gesloten. Ze vertrouwen ons en op het moment dat wij Ja zeggen mogen de ogen open. Wat ze dan zien is de eerste glimp van de Schatkamer. Zelfs bij mij, ik heb het al heel wat keren gezien, zijn mierentietjes te zien op mijn armen. We lopen met de gids verder langs de Schatkamer en naar het Theater. Er zijn al menig gasten afgehaakt en er zelf op uit gegaan. En bij het theater volgt de rest ook. Ik loop langzaam met de gids terug naar het ‘plein’ voor de Schatkamer. Daar ploffen we op een terrasje en kijken naar de drukte om ons heen.

Na een tijdje zie ik een toerist die het lukt om alleen voor de Schatkamer te staan, snel maakt een andere toerist een foto. Waar is nu Wie is de Mol?

Om 16:00 uur heb ik bij de bus afgesproken, niet iedereen is er. Begrijpelijk. In Petra heb je nooit genoeg tijd. De mensen die er niet zijn lopen terug naar het hotel of nemen een taxi.

Donderdag 27 oktober

Ik ben midden in de nacht opgestaan om een deur van één van de kamers te versieren. Een moeder is 50 geworden en dat laten we niet zomaar aan ons voorbij gaan. Daarna snel weer op bed. In aller vroegte hoor ik de twee dochters voor moeders zingen. Ze krijgt cadeaus en een stapel kaarten en brieven uit Nederland.

In de ontbijttafel versier ik nog een stoel en het feest kan beginnen. Later in de bus spreek ik haar toe en geef haar namens Koning Aap en mij zelf een cadeau. We zingen nog een lied en zijn op weg. Op de eerste dag vraagt de birthday girl al aan mij of we Little Petra ook aan doen. Dat staat niet in onze programmering maar omdat ik het zelf mooi vind had ik het al aan de agent gevraagd of dat er niet bij kon. Gelukkig zei hij ja.

Dus vanmorgen rijden we niet direct naar Wadi Rum maar eerst naar de ingang van Little Petra. Daar lopen we een half uur of zo rond en kunnen zelfs in een grot kijken. Het is er niet zo super druk als Petra en we genieten.

Van Little Petra rijden we door naar Wadi Rum. Het is behoorlijk druk bij de ingang waar we de jeeps moeten regelen. Wat blijkt de minister van toerisme is op visite en wij moeten wachten tot hij vertrekt. Arch…..

Een klein uur later kunnen we doorrijden naar het restaurant, wat een snackbar blijkt te zijn, waar we een lunch besteld hebben. Lekker broodjes kebab, shoarma, hamburger en falafel.

De jeeps komen voorrijden en per zes stappen we in de achterbak waar bankjes zijn gemaakt. Onze bagage blijft in de bus en wij nemen alleen mee wat we nodig hebben en een goed humeur.

In een rit van 2,5 uur rijden we door de woestijn. De eerste stop is een herdenking steen voor Lawrence of Arabia, daarna volgt een beklimming van een zandduin, de petroglyphs(rotstekeningen) en de kleine natuurlijke brug. Het is hier waar het merendeel van de kinderen op staat voor een kleine groep foto. Tegen 16:45 uur bereiken we Mutlak Camp. Zo’n 30 vierkante tenement van Bedoeïenen tentdoek staan rondom twee grote tenten. In de grote tenten wordt het dinner en het ontbijt geserveerd en kun je in de avond rondom het kampvuur zitten.

In elk tentje staan twee of drie op gemaakte bedden. En er is zelfs elektriciteit. Wat een verbetering ten opzichte van ons oude kamp. In elke tent zit ook een stopcontact maar voor vele gasten helaas een driepoot stekkerdoos. Gelukkig had ik wel de goede stekker mee. Maar die was ik al snel kwijt zodat mijn buren de telefoon konden opladen.

Ook was er een toilet/douche blok met ja wel warm water. Door onze groep is daar geen gebruik van gemaakt.

Nadat iedereen zich geïnstalleerd had zijn we op bankjes achter het kamp gaan zitten om de ondergaande zon te bewonderen. Weer wat geleerd van de kinderen: SkyView een app met uitleg voor de sterren, manen en sterrenbeelden. Wat een uitvinding. We zagen de Melkweg heel duidelijk en vele vallende sterren.

Rond half acht, de andere tenten waren nu ook bezet, werd het dinner geserveerd. In dit geval werd de Zarb uit de grond gehaald. Het hete woestijn zand en wat kolen hadden in twee uur de kip, aardappelen en aubergine heerlijk geroosterd. Op een lange tafel stond nog rijst, salade en Arabisch brood. Een heerlijke maaltijd.

Bij het kampvuur hebben we nog de meegebrachte marshmallows mellows geroosterd. De volgende dag had ik een gat in mijn nieuwe broek en overal kleverige marshmallow.

De birthday girl had een prachtige dag gehad.

Vrijdag 28 oktober

Tja en dan wordt je heel vroeg wakker en is bij de ene helft van de groep de tijd op de telefoon versprongen en bij de andere helft niet. Maar hoe laat is het dan en wat is er aan de hand?

Elk jaar gaat in Jordanië op de laatste vrijdag in oktober de tijd veranderen dit jaar niet maar de tijd op sommige telefoons deed dat wel. Paniek al om waren we nu om 06:15 uur wakker voor de zonsopgang of was het 05:15 uur. Ik wandel naar de kok, geen idee.

Uiteindelijk had een moeder van onze groep een gewoon horloge en die tijd was het dan ook. Wat verwarrend. We waren dus heel vroeg op maar de kok had ook de verkeerde tijd en het ontbijt werd wat later.

Maar wij moesten een boot halen in Aqaba.

Uiteindelijk waren we op tijd voor de boot en na een dik uur varen hebben we voor de kust kunnen snorkelen.

Tegen vijf uur waren we weer in het City Tower Hotel.

Zaterdag 29 oktober

Een vrije dag maar we moeten wel uitchecken voor 12:00 uur. Drie gezinnen gaan naar het zuiden om een dagje bij Berenice Beach Resort te relaxen en te snorkelen. Helaas laat de transfer op zich wachten en na zes keer bellen neemt de groep een taxi.

Ik loop wat rond net als de rest van de groep. Ook leg ik mijn stoel vast in het vliegtuig voor de terug reis, weer rij 13 bij de nooduitgang.

Helaas kan de groep dit niet doen.

Verder wandel ik nog door het stadje en koop brood bij de bakker. Twee pita broodjes vers van de pers voor 10 fills(0,14€). En lekker.

Tegen 16:00 uur loop ik naar de overkant van de straat en pikt de chauffeur mij op. We gaan de Beach gezinnen ophalen daarna terug naar het hotel om de koffers en de rest van de groep op te halen.

We hebben een rit van 4,5 uur voor ons naar Amman.

Onderweg stoppen we een keer zodat de chauffeur kan rusten en eten.

In Amman aangekomen is het inchecken en slapen. De volgende ochtend moeten we vroeg opstaan.

Zondag 30 oktober

Om 05:30 uur gaat de wekker. Na een ontbijt stappen we om 07:00 uur in de bus. Een uur later staan we op het vliegveld. Het is mega druk en een zeer lange rij om in te checken. Zijn we al op Schiphol?[e-1f923]

Na de incheck de lange rij voor de douane.geen idee waarom we twee keer de hand bagagedoor de xray moeten doen. Maar dan eindelijk kunnen we relaxt bij de gate zitten wachten. 30 minuten voor vertrek mogen we de kist in. Mijn plaats aan het gangpad en bij de nooduitgang sta ik af aan een vader van mijn groep. De man is lang en kan zijn benen anders niet kwijt. Ik zit nu naast zijn vrouw en dochter maar wel aan het gangpad.

Nu krijg ik wel mijn Vega maaltijd en het is nog lekker ook. Na een tijdje sukkel ik in slaap. En dat zal ik weten….de volgende dag staat er een zeer charmante foto in de groep app.

Rond 14:00 uur landen we veilig op Nederlandse bodem. Zo door de douane en de koffer laat ook niet lang op zich wachten. Ik blijf netjes op de rest van de groep wachten en als ik door de schuifdeur loop komt Erwin er net aan lopen met Bowie. Home sweet home na een mooie warme reis.

Volgende uitstap: oud en nieuw op Ameland vieren met broer en schone zus.