Vakantie.

Zaterdag 13 april

Nadat ik de groep bij de goede balie op Narita heb gebracht heb ik afscheid van ze genomen.

Snel naar de trein en een kaartje voor Ryugasakishi gekocht. Ik moet twee keer overstappen en zit totaal versuft in de trein. Ik heb de laatste drie en halve week maar vier tot vijf uur per nacht geslapen en datbreekt op.

Als ik na bijna anderhalf uur op plaats van bestemming ben krijg ik mijn host niet te pakken. Het is droog dus ga de twee km maar lopen met de koffer acht me aan. Dat maakt wel een lawaai door de stille straatjes van een leuk wijkje. Maps me brengt me keurig tot de deur en ik bel aan.

Een man doet open en heet me welkom. Laat het huis zien en mijn kamer. Er zijn er drie op de eerste verdieping die ze alle drie verhuren nu de kinderen de deur uit zijn. Maar ik ben twee nachten hun enige bezoek.

Boven is ook een toilet maar voor de douche moet ik naar beneden.

Ik blijf niet lang hangen in de keuken waar mevrouw ook zit.

Tegen half 10 wens ik ze goedenacht en ga op de futon liggen. Maar slapen nee. Tegen half 12 val ik in slaap.

Vrijdag 14 april

Helaas werd ik rond zes uur al wakker van de bezigheden van mijn hosts.

Kon niet meer de slaap vatten en ben er maar uit gegaan. Nou ja er uit gerold. Beetje aan het werk geweest en tegen half acht naar beneden gegaan. Goedemorgen. Of ik ontbijt wil. Nou ja als je dan toch bezig bent. En een paar minuten later staat er een bord met komkommer, tomaatjes,geroosterd brood en een gebakken eitje voor me. Heerlijk.

Dan wil ik een douche nemen en zie een weegschaal staan. Hmmm even kijken. Oh dat gaat goed, sinds 3 januari ben ik 8 kg kwijt. Het gaat langzaam maar ik val nog steeds af.

Ik loop de twee km naar het station en neem de boemel naar Uchiku. Helaas net de bus naar de grote Boeddha gemist. Dat betekend anderhalf uur wachten. Maar de zon schijnt en nog veel dagen in de blog bijwerken dus kom ik de tijd wel door. Tegen half 12 zie ik de Boeddha vanuit de bus steeds dichter bij komen. Ik stap uit en draai me eerst om naar het bord waar de vertrek tijden van de bus op staan.

Snel naar de ingang waar ik een kaartje koop om niet alleen het park in te gaan maar ook de Boeddha binnen te bezoeken. Ik kan tot borst hoogte.

Eerst maar het park rondlopen. Alle planten staan mooi in bloei. De eerste verdieping van het 120 meter hoge beeld is ingericht met een expositie over de bouw van de Boeddha.

Daarna ga ik met een lift naar borst hoogte en kan door een paar ramen naar buiten kijken. Niet echt spectaculair. Verder op zie ik een enorme begraafplaats.

Ook zetten de vliegtuigen hun landing in naar Narita.

Een etage lager zit de kiosk met geluk amuletten en de verkoop van de kalligrafie stempel.

Weer een etage later is een tempel ingericht en de wanden staan vol met kleine uitvoeringen van Boeddha. In goud en zilver kleur. Prachtig.

Als ik weer beneden ben mogen de schoenen weer aan en loop ik door de mooie tuin. Rond kwart voor één komt er weer geen bus bij de halte. Ik besluit om te gaan lopen naar het station. Een goede keus maar voor mijn linker hak niet er vormt zich een blaar.

Ik loop via landerijen, boerenbedrijven, beekjes en bamboebossen.

Ik hoor en zie veel dieren en prachtig bloeiende planten. Als ik door de bamboe loop hoor ik het kraken door de wind en dat doet me denken aan de film Crouching Tiger Hidden Dragon. Waar een vrouw loopt over de toppen van de bamboe. Prachtige film!

Tegen drie uur bereik ik het station waar ik op de trein stap. En als ik uitstap heb ik nog 2 km te gaan. Ik kom totaal bezweet aan, de hoody was wat te warm aan. Het begint steeds harder te waaien en er is regen voorspelt.

Op mijn tatami kamer maak ik mijn werk verder af en probeer ik een afspraak te maken met Aiko. Zij woont in Tokio en ik heb haar jaren(blijkt negen jaar te zijn) geleden in een groep naar Georgië gehad. We hebben altijd contact gehouden.

Zaterdag 15 april

Dit keer word ik om vier uur wakker van de host. Gelukkig val ik na een toilet bezoek wel weer in slaap. Tegen 08:00 uur ben ik weer klaar wakker. Het heeft de hele nacht stevig geregend. Dan maar douchen en naar het station. Dit keer krijg ik geen ontbijt aangeboden en ik heb ook niets in huis. De host brengt me met de auto naar het station en daar ben ik wel blij om. Daar koop ik twee onigiri en snel naar het perron. Vanaf vandaag ga ik met een Japan Rail Pass een week reizen. En zo beland ik in een expres trein naar Ueno Station in Tokyo waar ik 50 minuten later uitstap. Helaas heb ik geen internet en geen contact met het guesthouse kunnen leggen. Ik loop er maar op de gok naar toe zodat ik mijn koffer kwijt kan. En dat mag. Ook kan ik inchecken maar mag ik nog niet naar de kamer. Ik vraag een beneden cube maar die zijn al vergeven zegt ze.

Het regent nog steeds dus blijf ik binnen om mijn dagboek bij te werken. Ik drink macha latte thee, bleeeeee vies. Tegen half 12 loop ik door de plenzende regen naar Ueno Station waar ik de twee gasten uit de groep die een paar dagen langer bleven tegen. Nu wonen er in groot Tokyo 35 miljoen mensen en wie kom ik tegen!

Om 12 uur komt Aiko aanlopen. We omarmen elkaar wat vrij ongewoon is voor een Japanner. We besluiten naar een Italiaan te lopen voor de lunch. Het restaurant zit vol en we moeten buiten op een krukje wachten. Als het onze beurt is hebben we een plekje aan het raam met uitzicht op het spoor. We bestellen een pizza en twee salades. Een sinaasappelsap en grapefruitsap erbij en we zijn tevreden.

Dan wisselen we cadeau’s uit. Ik geef haar een jizu cake en een pak chocolaatjes. Ik krijg van haar een doosje waar twee poppetjes inzitten die je gebruikt bij het meisjes feest. Ze heeft ze zelf gemaakt van grote schelpen. Zo bijzonder en ik hoop dat ik ze heel mee krijg naar NL want ik moet nog 7 weken.

Het is erg gezellig en ze nodigt me uit om mee te gaan in de trein naar een schrijn waar de wisteria(blauwe regen) begint te bloeien. Een keer overstappen(handig zo’n pas ik hoef nergens in de rij te staan) en 10 minuten lopen. En we zijn bij het Kameida schrijn waar zo veel wisteria hangt en bloeit dat je helemaal bedwelmt wordt door de geur.

Prachtig al dat blauw. Nadat we nog een schrijn hebben bezocht duiken we de trein weer in. We nemen afscheid op Ueno Station en ik loop naar het laatste hotel waar ik met de gasten gelogeerd heb. Ik ben een oplaad kabel vergeten maar ze hebben niets gevonden. Dan maar een nieuwe kopen.

In het guesthouse pak ik mijn koffer en loop naar de 2e verdieping. Ik heb cube 5 boven maar zie heel veel beneden vrij staan. Hup naar de receptie voor uitleg en ik krijg een beneden cube.

Even uitleggen: het is een grote lange kamer waar tegen de wand een rij met 10 kubussen staan met daarboven een rij er op. Elke kubus is 1 bij 1 meter en 2 meter diep. In de kubus ligt een matras met beddengoed. Je koffer kun je in een lokker doen. Mijn kubus is uitgerust met een licht, een rookmelder, een kluisje, een plankje en een stekkerdoos. Ik sluit de boel af met een gordijn. Prima kamertje voor twee nachten en lekker goedkoop.

In de kamer staan tegenover de kubussen en rij kluisjes voor je bagage. Tegen de andere muur een rek om je jas op te hangen. En op het andere einde een blok met 4 toiletten en tweedouche cabines. Ziet er allemaal netjes uit totdat er 20 dames hun douche gaan nemen. Oh een handdoek krijg je ook.

Beneden is er dan een ruimte waar je kunt zitten, een washok en toiletten.

Erg gezellig. Ik hoor allerlei talen. Na mijn dinner videobel ik met collega Jan die mijn buurman is geworden want hij is in Zuid Korea.

Ben kapot, stop oordoppen in en ga slapen. Oude dag.

Zondag 16 april

Eindelijk goed geslapen, werd wel rond viert wakker maar weer in slaap gevallen. Ik kreeg een melding dat ik mijn e-mail niet meer ontvang dus daar anderhalf uur mee aan de slag geweest. Nu weer goed gelukkig.

Vandaag is het de verjaardag van mijn moeder. Over zes dagen is het alweer drie jaar geleden dat ze is overleden. Maar even een wierook stokje voor haar branden in een tempel.

Het ziet er droog uit.

En wat gaan we vandaag doen? Nou een katten tempel bezoeken en een Boeddhistische tempel. Daarna een lange brug over de Sumida rivier oversteken om een grote robot te bekijken. We zullen zien. Eerst een bakkie matcha latte(nog steeds vies) en een onigiri.

Ik neem de Yamamoto lijn naar Shinjuku. Zaten vroeger de mensen in de trein manga te lezen nu zit iedereen op de telefoon. Voor het eerst deze reis zie ik dat veel jongeren geen mondmasker meer dragen. In Shinjuku neem ik de Odakyu trein naar Gotokuji. Er stappen allemaal boogschutters in. Ze zien er prachtig uit in hun zwarte hakama, wit judojasje en hun bogen in de hand.

Na een kwartiertje lopen kom ik bij de Gotokuji aan. Prachtige bomen rond de tempel en een heleboel gelukskatten.

Naar mijn volgende bestemming loop ik 2,5 km over een wandelpad wat ooit een rivier is geweest. Een prachtige route door woonwijken. Het pad is aan beide zijden beplant met allemaal bloeiende planten.

Dan kom ik bij mijn volgende rariteit: een gorilla op het dak van een winkel. Grappig. Ik duik weer een trein in op weg naar Shibuya. Waar ik overstap op de Yamamoto lijn naar Tamachi. Ik wil de Rainbow Bridge naar Odaiba oversteken. En daar zit ik nu mijn lunch te verorberen. Er komen vooral veel hardlopers voorbij.

Op het eiland bezoek ik Gundam een enorme robot voor een winkel centrum. Als ik aan kom lopen hoor ik het laatste nummer van een optreden van de band Berry Goodman. Leuk zwaaien met zijn allen en mee zingen. Even wat kiekjes met het viertal en iedereen is blij. Ik duik de trein in naar Ueno. Het wordt steeds donkerder in de lucht en ik heb geen zin om weer in de regen te lopen. Tegen half vier ben ik in het guesthouse.

Even met schone zus video gebeld en op bed gelegen. Ben op. Zo ben ik even blij dat ik binnen zit. Het onweert en het regent heel hard.

Zodra het droog werd rondje tempels en katholieke kerk gedaan om mijn moeder te herdenken.

Oude vermoeiende dag.