Aanval bogel.

Woensdag 24 mei

Vanmorgen na het ontbijt in de lokale trein gestapt en in een half uur naar Nanzoin gereden. Daar eerst naar de liggende Boeddha gelopen. Na een foto sessie zijn we via de achterkant van zijn lichaam op schouder hoogte naar binnen gegaan. We krijgen een houten plankje waar je een wens op mag zetten en op de achterkant je gegevens. Over 44 tegels lopen we naar borst hoogte en nemen een trap naar boven. Op hart hoogte kunnen we het plankje aanbieden aan Boeddha bij een tempeltje waar Boeddha’s as ligt. Weer over 44 tegels lopen we naar zijn voeten, de uitgang. Daar mogen we met drie dartpijltjes ons geluk beproeven maar helaas geen prijs.

We lopen via een rots partij, tuin en waterval langs de honderdje beelden die er staan.

Weer terug in Fukuoka neem ik met twee gasten de bus naar het strand. Daar zwemmen zij een tijdje als enigen. Er is totaal geen strand cultuur in Japan. Mensen willen niet bruin worden en zijn bang voor huid kanker.

Als de zon schijnt doen wij wat uit maar hier gaan ze steeds meer huid bedekken.

Terug bij het station ga ik treinkaartjes halen voor het traject Kyoto-Tokyo en sta een uur in de rij. Maar gelukt.

Daarna gaan we eten bij een tempura restaurant. Heerlijk. Een visje, garnaal en veel groenten in tempura gebakken met rijst en miso soep.

We besluiten de avond in een publiek badhuis.

Uitkleden, wassen en daarna in een super heet bad. Gezellig en goed voor de huid. Er zijn drie Japanse dames waarvan één ons uitleg geeft in gebroken Engels.

Donderdag 25 mei

Oh het schiet nu erg op naar het einde van de reis. Nog 11 dagen en ik ben weer thuis na 11 weken Japan. Ik mis het nu al.

Vanmorgen zijn we met de trein naar Nagasaki gegaan. Een keer overstappen in een supersonische trein. Daarna de bagage in kluisjes gedaan op het station.

Met de tram naar het Peace Park waar we eerst het park bezocht hebben en de kathedraal. Honderdenkinderen zijn hier op dit moment die schoolreis hebben. Maar niet erg veel last van. Het park is in tweeën gesplitst en in het tweede deel staat een zwarte paal op de hoogte waar de bom gevallen is. Deze is 469 meter in de lucht uit een gespat en heeft heel veel schade aangericht.

We bekijken nog een prachtig beeld van een moeder met kind en het beeld van Sadako. Het meisje van de gevouwen kraanvogeltjes.

Daarna lopen we vele trappen omhoog om het Bommuseum te bezoeken. Iedereen gaat naar binnen en ik blijf achter bij de bagage.

Als iedereen weer triest het museum uit is lopen we naar de herinnering kamer. Deze is ingericht als stilte kamer met pilaren met licht en in één van deze pilaren de vele boeken met namen van overledenen.

Zo indrukwekkend. En we krijgen een mooi einde van deze dag. Er loopt een schoolklas voor ons uit de stilte kamer in en er begint een ceremonie. Eerst verteld er een leerling iets, daarna volgt een gezang en een andere leerling verteld iets. Als laatste loopt er een meisje naar voren met de strengen met 1000 kraanvogeltjes gevouwen door de leerlingen en bied deze aan. Prachtige ceremonie. En omdat het nu schoolreis tijd is worden er heel veel van deze ceremonie’s gehouden.

Na deze bijzondere middag gaan we naar het appartement. Maar hoe komen wij binnen als er geen persoon aanwezig is en de code van de deur het niet doet. Gelukkig is er een Japanse dame die ons uit de brand helpt en met de eigenaar belt en na een half uur zijn we binnen. Afscheid genomen van de dame en op zoek naar sleutels. Weer een kwartier later loop ik naartoe Lawson waar ik WiFi heb en zie dat er ergens bakjes moeten hangen met sleutels erin. Maar ik kan ze niet vinden. Blijkt dat er een hek voor staat. Even de geleverde code intoetsen en ja we hebben drie sleutels. Prachtige appartementen met alles er in waaronder een wasmachine. We hebben er die en dat is ook meteen het hele huis.

Door het gedoe om binnen te komen is het al erg laat en we gaan op zoek naar een restaurant. Vier belanden in een tempura restaurant en drie in een wat westers restaurant. Maar heerlijk gegeten. Ik had een tray met soep, salade, spaghetti en een roomschotel met champignons en garnalen.

Oude dag.

Vrijdag 26 mei

Om half 10 vertrokken. Eerst bij een bakker en 7 eleven langs. Alles in een zak mee en op de 19e verdieping van het nieuwe stadhuis heerlijk zitten ontbijten.

Prachtig uitzicht over de stad. De groep splitst zich en we gaan met vijf personen verder. We lopen naar de Fukusai Tempel. Een Boeddhistische tempel maar een hele aparte. De tempel is een groot schildpad die bereden wordt door Kannon, de godin van genade. In de tempel hangt een Foucault slinger. Beneden in de kelder zien we nog oorlog spullen.

Verder lopen we naar het monument van de 26 martelaren en de bijbehorende katholieke kerk. Hier liggen wat botjes van drie martelaren. We komen hier weer de groep Poolse pelgrims tegen die we gister ook zagen. Buurvrouw praat even met ze, zij is immers van Poolse oorsprong.

Blijkt dat ze as van twee Poolse martelaren naar dit kerkje hebben gebracht en net een dienst hebben bijgewoond. Buurvrouw krijgt een plastic plaatje met twee paters erop met een gaatje waar een stukje stof van hun pij in zit. Later in het appartement blijkt dat de twee heren in Peru vermoord zijn, in 1999. Bijzonder. We kijken nog naar de dame die de bloemen ververst in Ikebana.

We lopen alle trappen weer af en gaan via allerlei achteraf weggetjes naar de kade om een bezoek te brengen aan Deshima Warf. Een restaurantjes reeks aan de kade.

Weer verder naar China Town waar we oude mannetjes zien Japans schaken op een plein. Bij een restaurant wijs ik de speciale gerechten Champon en Saraudon aan. We besluiten lunch te kopen bij de Lawson en lopen terug naar het plein om het daar op te eten. Op de stenen tafels liggen pamfletten maar ik kan het niet lezen.

Terwijl we lekker zitten te lunchen grijpt een roofvogel zo een onigiri uit de handen van een gast. We schrikken ons een hoedje.

Maar verder laten ze ons met rust gelukkig.

Na de lunch lopen we naar Deshima waar we in twee uur het museum dorpelingen.

Nadat de Portugese het op het eind van de 16e eeuw te bond hadden gemaakt met het winnen van zieltjes werden ze het land uitgezet en werd Japan op slot gedaan voor de buitenlanders. De Nederlandse VOC mocht echter blijven maar op een eilandje voor de kust van Nagasaki. Er woonden 20 mannen die door 200 Japanners in de gaten werden gehouden. Één keer per jaar kwam de vloot weer voorbij met nieuwe handel uit het westen maar ook uit Batavia en andere VOC posten. Dan werd er geruild of handel gedreven. Ook gaven de Nederlanders opleidingen aan Japanners, ook Nederlands. Één keer per jaar moest dan een delegatie naar Edo om voor de Shogun te verschijnen.

Het eiland is nu geen eiland meer omdat er veel land is bij gewonnen uit de zee.

Alle huisjes zijn gerenoveerd en als museum ingericht. Hier komen we een groep van NRV tegen en twee NL mannen die vier weken door Japan reizen. Ook zie ik de gids die ik wel eens bij een NRV reis heb gehad.

We vervolgen onze weg langs de Nakashima rivier met al de mooie oude stenen bruggen en koi karpers naar het noorden waarna ik afsla de winkelstraat in. Het begin zijn het winkels waar de Japanners zelf winkelen daarna wordt het wat moderner en toeristischer.

We eindigen bij een tweede hands kimono zaak maar helaas gesloten. Dan maar naar de Daiso een honderd yen winkel. We slenteren de vijf etages over en rekenen af. Ik heb een gat in mijn broek opgelopen en koop een stoffen plaatje van een panda op op het gat te naaien.

Tegen over de Daiso zit een sushi zaak waar we heerlijk wat vis naar binnen werken met een kopje thee. Ik doe natuurlijk weer te veel wasabi in de soja saus, wat heel on Japans is maar wel super lekker, en mijn mond staat in brand. Heerlijk!

Tegen zeven uur zijn we weer in het appartement waar we onder het genot van een bakje koffie en thee aan het relaxen zijn.

Oude dag.